Z Wikipedii

Otton Marcin Nikodym (ur. 3 sierpnia 1887 w Zabłotowie koło Kołomyji, zm. 4 maja 1974 w Utica, Stany Zjednoczone) – polski matematyk uznany za wkład w rozwój teorii miary, analizy funkcjonalnej, równań różniczkowych i opisowej teorii mnogości. Jeden z założycieli Polskiego Towarzystwa Matematycznego w 1919.

Studia matematyczne na wydziale matematyki Uniwersytetu Jana Kazimierza ukończył w 1911. Doktoryzował się w 1924 na Uniwersytecie Warszawskim, a w lipcu 1927 się tam habilitował. Do roku 1945 mieszkał w Warszawie, później przez rok wykładał w Krakowie a w 1946 wyjechał z Polski. Od 1948 do 1965 pracował w Kenyon College w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych.

Nikodym był znanym dydaktykiem i popularyzatorem matematyki, autorem szeregu audycji radiowych o matematyce. Znał biegle 5 języków.

[edytuj] Przykładowe wyniki

• Nikodym podał konstrukcję podzbioru N kwadratu jednostkowego na płaszczyźnie którego miara jest równa 1 i który ma taką własność, że dla każdego punktu istnieje prosta przechodząca przez ten punkt i taka że . (Jest to tzw. zbiór Nikodyma.)
• W 1930 uogólnił wynik Johanna Radona do twierdzenia zwanego dziś twierdzeniem Radona-Nikodyma.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• John J O'Connor; Edmund F. Robertson Otto M. Nikodym w MacTutor History of Mathematics archive (en)