Wzór Breita-Wignera

Z Wikipedii

Brak wersji przejrzanej

Rozkład Breita-Wignera

Wzór Breita-Wignera, rozkład Breita-Wignera pochodzi od Gregory Breita i Eugene Wignera, jest ciągłym rozkładem zmiennej losowej wyrażanym:

$p(E) = \frac{1}{2\pi}\frac{\Gamma^2}{(E-M)^2+\Gamma^2/4}$ .

Powyższy rozkład przedstawia zależność od energii E, maksimum rozkładu wypada w punkcie M, a szerokość połówkowa rozkładu wynosi $Γ / 2$ .

Wzór Breita-Wignera znajduje zastosowanie do opisu krzywych rezonansowych, np. w fizyce cząstek elementarnych, albo oscylatorze harmonicznym. W optyce bywa również nazywany wzorem Lorentza a w rachunku prawdopodobieństwa rozkładem Cauchy'ego.

Typowa krzywa rezonansowa opisuje reakcję układu liniowego na sinusoidalnie zmieniającą się siłę. Krzywa ta jest optycznie podobna do, również bardzo ważnej w fizyce, krzywej Gaussa - szczególnie w środkowym przebiegu. Różnice pojawiają się na skrajach, gdzie wykres krzywej rezonansowej opada o wiele wolniej.

Spis treści

1 Zastosowanie w fizyce
- 1.1 Jednocząstkowe funkcje korelacji
- 1.2 Funkcja gęstości spektralnej
2 Linki zewnętrzne

[edytuj] Zastosowanie w fizyce

[edytuj] Jednocząstkowe funkcje korelacji

W kwantowej mechanice statystycznej do opisu układów wielu ciał używa się formalizmu funkcji Greena (funkcji korelacji). W przypadku idealnej kwazicząstki fermionowej transformata Fouriera względem zmiennych przestrzennych i czasowych retardowanej funkcji Greena (czyli funkcja Greena wyrażona w zależności od pędu, bądź kwazipędu $\vec k$ oraz energii $ω$ ) przyjmuje zwykle postać lorencjanu

$G^R(k,\omega) \approx \frac{1}{(\omega-\epsilon_k)^2+\Gamma^2}$

Unormowanie funkcji zależy od przyjętej konwencji. Czynnik $Γ$ ma interpretację odwrotności czasu życia kwazicząstki.

[edytuj] Funkcja gęstości spektralnej

[edytuj] Linki zewnętrzne

rusztowanie warszawskie porady prawne kursy kosmetyczne szko�y policealne projekty domow opisy na gg smutne Zakopane noclegi lokaty strukturyzowane stacja bazowa Testy

gry.kompedium.net